Dancing Out Of Tune

Scott Jones on Race Horses at Cardiff's Clwb Ifor Bach

16th January, 2010

Straight out of the barrel at 100mph like a Kerouac paragraph, spraying the crowd with enough Pop magic to wake the dead. Race Horses feed the crowd Cake then roll into Pony, hearts set racing, sparks ignite dancing shoes, keyboards haunted by Roy Orbison shoot stars into the eyes of the crowd making them dance like the floor's on fire.

Man on my Mind and Aint Nobody Else make sure that legs and arms don’t go idle and Scooter flies out of the blocks almost setting ablaze the beards of the thirteen David Baddiel look-a-likes.

The only Welsh I know is "Dwi ddim yn hoffi siacedi lledr", even so Magred Wedi Blino is just incredible, keyboards fly at the start then complete silence as Meilyr blasts out some amazing vocals with more intensity than Ray Lewis in the huddle before a Monday night game for the Baltimore Ravens, before it erupts with the best feedback I’ve ever heard (like a tackle from Ray Lewis), it's so good I’ve started to learn to speak Welsh!

Under the surface of the upbeat keyboards and guitar lines lies the real magic, beautifully strange adventures of the outsider, stories of love and loneliness, real creativity and imagination, and the switching between languages is just another ingredient in the bubbling cauldron.

Hopes of an encore of St Louiscious and Cacen Mamgu are quickly doubted by the techies, and bodies are left to find their own way home as minds are set wandering by the magical tales.

dyma fe yn gymraeg:

Syth allan o baril 100m.y.a. fel paragraff Kerouac, yn chwistrellu’r dorf gyda digon o Hud pop i ddyhuno’r gelanedd. Mae’r Race Horses yn bwydo’r dorf Cake a wedyn rolio mewn i Pony, calonau’n dechrau rasio, greichioni’n cynnau ‘sgidiau dawnsio, bysellfwrdd yn cael ei pryderus gan Roy Orbison yn saethu ser mewn i lygaid y dorf, sy’n wneud i nhw dawnsio fel petau’r llawr ar dan.

Man on my Mind a Aint Nobody Else yn wneud yn siwr bod breichiau a choesau ddim yn ddiogi a Scooter, sy’n hedfan allan o’r blociau wrth bron a cynnau'r barfau o 13 o ddynion a oedd yn edrych fel David Baddiel.

Yr unig cymraeg dwi’n gwybod ydy “Dwi ddim yn hoffi siaced lledr”, er hynny roedd Marged Wedi Blino yn ardderchog. Dechreuodd y bysellfwrdd hedfan ar y dechrau, wedyn hollol distawrwydd, tra bod Meilyr yn blastio mas tiwn lleisiol rhagorol, gyda fwy o angerdd na Ray Lewis yn cudio cyn gem Nôs Lun i’r Baltimore Ravens. Ac yna mae’n byrstio gyda’r ymatebion gorau, dwi erioed wedi clywed (fel tacl oddi wrth Ray Lewis), mae e mor dda, dwi di dechrau dysgu Cymraeg!

O dan wyneb y bysellfwrdd a oedd llawn rhythm a’r llinellau’r gitar, gorweddau’r hud go iawn, anturiaethau prydferth a rhyfedd am dan yr allanolwr, storiau am dan cariad ac unigrwydd, llawn dan greadigol a ddychymyg. Mae’r newidiau rhwng y ieithoedd yn cynhwys ychwanegol i’r fowlen llawn, sy’n gwella’r flas hudol o’r Pop.

Roedd gobeithion o fwy o ganu am dan St Louiscious a Cacen Mamgu yn drosto’n gloi, diolch i’r ‘techies’, a mae cyrff yn cael eu adael i ffeindio ffordd adref, tra bod meddyliau yn dechrau crwydro gan y chwedlau hudol, wrth i fi adael.

© 2010 Scott Jones

Pictures by Ronnie Parry and Wyn Rimmer

© Miwsig